woensdag 31 oktober 2012

Dichterscafé oktober 2012

Dichterscafé oktober 2012 - Onderwerp:
onvernietigbare veerkracht

Het onderwerp is ingebracht door W. van den Hoonaard, n.a.v. de troonrede afgelopen september en geïnspireerd door het gedicht ‘Gij en wij saam’ van Albert Verwey.
het gaat om de regel:
"Wie waarlijk leeft, heeft in zijn hart
 Een onvernietigbare veer,
 Een stille kracht, die iedere weerstand tart"


Gedichten van deze bijeenkomst:
Veerkracht en misverstand door Jan van Laar
Zemba overwint door Michiel van Hunenstijn
Zonder titel door Dick Smeijers
Against The Wind door Maarten Douwe Bredero
De Oostermaat door Tinus Derks
Veerkracht door Erica Rekers
Elfenbankje door Marleen van Joolen
Nog een wereldwonder door Wim van den Hoonaard
Oktober of wat een oudere buurvrouw mij vertelde door Cecile Reijnders
Fifty Ways door Herman Posthumus Meyjes

Veerkracht en misverstand

Blote paling met naaktslakkensaus. Dat kreeg ik die avond in het café te eten als hors d’oeuvre. Een gang die speciaal werd aanbevolen met: om erin te komen. Ondertussen verrichtte een schamel gekleed meisje onduidelijke werkzaamheden in verticale richting via een centraal geplaatste paal.

Even later kwam een pas geverfde dame tegenover mij aan tafel zitten om mij op het hoofdgerecht voor te bereiden. Ze sprak over verleidelijke horizonten binnen het eigen gezichtsveld, over consumeren en assembleren, pulsen en impulsen, over ongekend genot: besmuikt, beschimmeld of beschaafd. Tenslotte over de alles vernietigende veerkracht om soepele of hoekige, om gerekte, gedrukte, gedraaide, gewrongen bewegingen steeds weer uit te voeren en terug te nemen.

Toen pas begon ik goed te luisteren en mij te verbazen. Ik nam de entourage van de locatie beter in mij op. Er ging mij een licht op toen ik keek naar de lampjes met hun minimale voltage: hier serveren ze geen biefstuk van de haas!

Mijn bestek viel stil.

Jan van Laar

Zemba overwint

Zemba was een scheepsborstel,
maar was eigenlijk een god.
Zemba was een scheepsborstel
en hij werkte op een schip.

Zemba was niet meer de jongste,
was versleten en zijn haren kwijt,
had het dek geborsteld en geboend,
had geveegd, van ruim tot het vooronder,
de haren vlogen in het rond.
Had gewerkt, geveegd, geschrobd.
De jaren gingen heen en toen was Zemba op.

En werd toen overboord gegooid, in de plomp ermee
Zonder een 'een twee drie in godsnaam',
wat moet je immers met zo'n lor.
Maar Zemba borstelde en kwam boven, dobberde en
spoelde aan tussen de kribben van de Stobbewaard.

En werd op een zondagmiddag gevonden
en gered van die wrede verdrinkingsdood.
Dus werd Zemba afgeveegd en afgedroogd
en voorzichtig naar zijn huis gedragen.
Hij kreeg daar een gezicht en een ziel.
En kreeg een plek, hoog aan het huis,
geniet van aanzien en pensioen,
en waakt nu over tuin en huis.

Zemba was een versleten scheepsborstel,
maar wist, diep van binnen was hij een god.

Michiel van Hunenstijn

Zonder titel

aan de oever van die mooie rivier
zie ik waterbeelden die
de takken van de bomen raken
glinsterende eenvoud zichtbaar
tegenbeelden fluisteren naar elkaar
en spreken elk hun eigen taal

een heldere jutuut van de groene specht weerklinkt
een duif vliegt over het water
het gras wuift me toe
blaadjes varen als kleine bootjes voorbij
sta even stil bij het water
en snuif de herfst naar binnen

Dick Smeijers

Against The Wind

Eenzaam buigt bamboe
in barre wind
Hol van binnen
zonder breekbaar spint
Haar gekraste bast
afwerend bemind

Gepaard bestrijken veren
de helle atmosfeer
zacht krommend in vleugels
of dwarrelend neer
Zijn dunne haartjes
bleek in zonnig weer

Samen sterk doorstaan zij
een gekozen vorm
Sans zinnig gevoel
volgens enige norm
kruipt ieder voor zich
naar de zuigende storm

Maarten Douwe Bredero

De Oostermaat

(vrij naar De Dapperstraat van J.C. Bloem)
         
Cultuur is voor veerkrachtigen of legen,
En dan: wat is cultuur nog in dit land?
Een stukje tekst, een column  in de krant,
Een muurtje met wat kunstwerkjes ertegen.

Geef mij de ruwe, bomenrijke wegen,
De beladen rietomzoomde waterkant,
De wolken, nooit zo schoon dan als ze, pikant
Als zwellichamen, langs de lucht bewegen.

Alles is veel voor wie niet veel verwacht.
Het leven houdt zijn wonderen verborgen
Tot het ze, opeens, toont in hun hoge staat.

Dit heb ik bij mijzelve overdacht,
Gezegend, op een zonbegoten morgen,
Domweg gelukkig, in de Oostermaat.

Tinus Derks

Veerkracht

Dat ooit twee handen

veer voor veer

en deze veren tezamen
ineens

de lichamen van adelaars
weer laten zweven boven landen

in hogere sferen
tot mystiek verheven

verweven werden
tot War bonnet

de ‘pet’
die een medicijnman tooit

Erica Rekers

Elfenbankje

Zonnetje schijnt
laag aan de horizon
een rode gloed
valt over het woud.
De bomen wuiven
met een kleurenpalet
op hun eens groene blad.

Warme vochtigheid
dringt langzaam door
tussen gestorven hout
mos en herfstblad.
Witte schimmeldraden
verspreiden zich snel
in hun eigen web.

Ze voelen zich thuis
in deze oude boom
leunend tegen het hout
Waar de vrucht ontpopt
als een prachtig herfsttafereel.

Marleen van Joolen

Nòg een wereldwonder

Geachte dames
en dito heren

hoe bestaat het dat
de wereld buiten
mijn diepste punten
van verbeelding
kan akti-veren...

Wim van den Hoonaard

Oktober of wat een oudere buurvrouw mij vertelde

de zon scheen half oktober
nog maar tien minuten in haar tuin.

in dat lichtkwartiertje gezeten
sloot zij kort haar ogen

en toen ze deze weer opendeed,
gleed er een sluier van goudgele blaadjes
langs haar heen.

Cecile Reijnders

Fifty Ways

                                       There must be fifty ways to leave your lover
                                                    Fifty ways to leave your lover

                                                    Just slip out of the back, Jack
                                                    Make a new plan, Stan,
                                                    You don't need to be coy, Roy
                                                    Hop on the bus, Gus
                                                    Don't need to discuss much
                                                    Just drop the key, Lee
                                                    and get yourself free

                                                                           Paul Simon

Laat het sneeuwen op haar tepels
Laat het waaien langs haar rug
Laat haar kruipen bij de krekels
Er is nu toch geen weg terug.

Laat haar ramen zijn beslagen
laat haar spiegels zijn bemist
Laat haar bed zijn onbeslapen
en haar agenda uitgewist.

Laat het regenen in haar ogen
Laat het bliksemen in haar lucht
Laat haar paden zijn belopen
Al haar vinders op de vlucht.

Laat het donkeren op haar dagen
Laat haar klokken zijn van slag
Laat onpeilbaar zijn haar baken
en strooi zand op waar zij lag.

Laat het sneeuwen op haar tepels
laat het vriezen aan haar borst
Laat haar waden door de knekels.
Zo veel leven is vermorst.

Herman Posthumus Meyjes