woensdag 31 augustus 2011

Lebuïnus

Hier stroomt het water, breder, dieper
rond  de schouderbladen van het land.
Een brug rekt zich naar de overkant
en onbewogen, alsof riep er

iemand vanuit de oneindigheid,
mediteert hij. Klokken in hem slaan:
wil tot het einde der aarde gaan,
ik zal met u zijn in eeuwigheid.

Zwijgend spreekt hij rondom pleinen aan
vanuit een verleden zinsverband.
Terwijl de veerpont hekgolven snijdt

zingt een kind zich boven alle tijd
van witte zwanen en engelland,
van sloten die ooit weer open gaan.

Alfred Bronswijk

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen

Opmerking: alleen leden van deze blog kunnen een reactie plaatsen.